|
|
||||
|
View cart :
|
Waarom Aurelis? |
|
Wat is autosuggestie, wat is Aurelis?Heel algemeen is autosuggestie elke vorm van communicatie met het onbewuste waarbij je een min of meer gerichte (positieve of negatieve) doelstelling nastreeft. Een voorbeeld van suggestie is als je iemand anders ziet geeuwen of alleen maar zelf denkt aan geeuwen en daardoor de neiging tot geeuwen reeds in jezelf voelt opkomen. Als ‘geeuwen’ nu jouw gerichte doelstelling is, dan kan je even intens eraan denken ofwel in de spiegel kijken terwijl je doet-alsof en je jezelf in het eventuele geeuwen laat meegaan. In dat geval ben je reeds bezig met autosuggestie. Autosuggestie is niets bijzonders. Iedereen doet het de hele dag door. Op een intense en gerichte manier is het weliswaar een heel krachtig instrument dat diep kan inwerken op de menselijke geest én lichaam. Je geeuw is reeds een voorbeeld van lichamelijk effect. Autosuggestie is echter niet gewoon een wilshandeling. Wat je dus bvb niet kan, is geeuwen doen opkomen als gevolg van een louter willen-geeuwen. Iets anders is nodig (en mogelijk) voor een krachtige werking. Het Aurelis-project heeft tot doel autosuggestie en diepe relaxatie op de meest gepaste manier beschikbaar te maken voor een zo ruim mogelijk publiek. Centraal in het project staat het ‘gepaste gebruik’ hiervan. Dit wil zeggen dat achter Aurelis een grondige basisfilosofie staat die in het hele project strikt wordt aangehouden. Deze basisfilosofie kenmerkt zich door:
Wat zijn geest - lichaam verbindingen waarop Aurelis kan inwerken? Hoe kan de psyche leiden tot lichamelijke stoornissen - én tot
het opnieuw verdwijnen hiervan? Hier is geen hocus-pocus mee gemoeid.
Een aantal geest - lichaam verbindingen zijn heel evident en ook bewezen.
Geest en lichaam vormen een complexe eenheid. Onder andere de wetenschappelijke
discipline psycho-neuro-immunologie houdt zich hiermee bezig.
Bijna nooit staan deze verbindingen onder directe bewuste controle. Men kan bvb wel tijdelijk spieren aanspannen op een bewuste manier, maar een chronische lichte spierspanning bewust aanhouden, is zo goed als onmogelijk. Niet-bewuste delen van de psyche kunnen dit wel, zoals bij een stresstoestand die zich voortdurend vertaalt in spierspanning. Autosuggestie (bewuste en gerichte communicatie met het onbewuste) is een manier om via niet-bewuste delen van de psyche, dus onrechtstreeks, toch controle te verkrijgen over deze geest - lichaam verbindingen. Aurelis veroorzaakt nooit een ‘agressieve’ aanval op deze lichamelijke facetten. Het biedt hulp bij het overstijgen van symptomen, niet het verdrukken ervan. Door dit overstijgen, verminderen of verdwijnen symptomen op een spontane en ‘vriendelijke’ manier. In plaats van te vervreemden, kom je hierdoor méér tot jezelf en tot een blijvende oplossing van het probleem of problemen. Alternatieve geneeswijzen en autosuggestieEr bestaan veel mogelijke definities van ‘alternatieve geneeswijze’. Bvb: <niet onderwezen aan universiteiten> of <niet terugbetaald>. Deze definities zijn echter meer omgevings-afhankelijk dan direct. Een directe definitie is: <een geneeswijze die beweert te werken volgens bepaalde principes, maar die eigenlijk evident werkt volgens andere principes>. Volgens deze laatste definitie is Aurelis duidelijk geen alternatieve geneeswijze. Het is wél in veel gevallen een rationeel ‘alternatief’ voor bvb chronische medicatie. Door deze rationaliteit heeft Aurelis een plaats in waarachtige geneeskunde nu en in de toekomst. Er bestaat een enorme toeloop naar alternatieve geneeswijzen. Een belangrijke oorzaak hiervan ligt in een gevoel van onbehagen met reguliere geneeskunde. Voor veel chronisch lijden biedt reguliere geneeskunde in de ogen van velen (patiënten én artsen) geen bevredigende oplossing. Mensen zoeken dus elders naar hulp en veel alternatieve genezers / geneeswijzen staan klaar om deze hulp te beloven. Rationaliteit staat hierbij niet altijd bovenaan de prioriteitenlijst. Het komt regelmatig voor dat mensen zich beter voelen na een of andere ‘alternatieve behandeling’. Een deel hiervan is toeval. Een ander deel is op rekening te brengen van placebo-factoren zoals ‘geloof in beterschap’. Dit placebo-fenomeen is een vorm van autosuggestie. ‘Men voelt zich beter’ is duidelijk niet voldoende om de waarachtigheid van een alternatieve geneeswijze te beoordelen. Het loutere ‘ik voel het werken’ is volstrekt onvoldoende. Je hebt immers geen idee waar de werking vandaan komt. Een puur placebo leidt jou volledig om de tuin. Denk bvb aan de persoon die een astma-aanval krijgt door contact met een plastic bloem (zoals herhaaldelijk geobserveerd in wetenschappelijke experimenten). Is de bloem de oorzaak? Neen, maar de persoon voelt het wel zo aan. Hij ‘voelt de werking van de bloem’ toch? Fout. Het is de werking van zichzelf, een - in dit geval negatief - autosuggestief effect.
Als laatste punt hier wil ik nog wijzen op dit: als men een direct en rationeel gebruik van autosuggestie in de plaats stelt van een indirect gebruik ervan via alternatieve geneeswijzen, dan ziet men dat de potentiële markt (de intrinsieke menselijke nood eraan) enorm groot is. Volgende cijfers geven een idee van de omvang van alternatieve geneeskunde in de VS [D.M.Eisenberg et al., Trends in alternative medicine use in the United States, 1990-1997. JAMA. 1998(280) P 1569-75]:
HypnoseHypnose - dikwijls gecatalogeerd bij de alternatieve geneeswijzen - is een wetenschappelijk erkende discipline, met opleidingen op universitair niveau (o.a. ook in België en Nederland) en wetenschappelijke tijdschriften . Hypnose is een domein waarin veel opmerkelijke prestaties geleverd worden zowel op vlak van geneeskunde als daarbuiten. De resultaten van hypnose zijn echter heel verscheiden. Dat is begrijpelijk: elke hypnotiseur werkt anders. Zelfs elke sessie is anders. Dit maakt het heel moeilijk om te standaardiseren en experimenteel wetenschappelijk onderzoek te verrichten. Desalniettemin zijn de mogelijkheden duidelijk enorm groot én bewezen. Sommige hypnotiseurs houden nog steeds vast aan de ‘oude’ hypnose, met trance en verdere hocus-pocus. Er bestaat echter een ruime consensus dat deze zaken niet nodig zijn voor de werking van hypnose. Wat als onderliggend werkzaam principe dan overblijft, is louter (auto)suggestie. De ‘trance’ op zich is alleen van belang als ietwat speciaal placebomiddel. Besluit: vermits autosuggestie het enige werkzame is in hypnose, komen al de resultaten die men bij hypnose behaalt en die onweerlegbaar bewezen zijn, op rekening van autosuggestie. Het is dan veel beter de hocus-pocus weg te laten. Dit stoot immers veel serieuze mensen af en trekt charlatans aan. Meteen kan hierdoor ook gewerkt worden aan het nóg efficiënter brengen van de autosuggestie zelf. Een probleem van reguliere geneeskundeDe reguliere geneeskunde van het begin van de 21ste eeuw is vooral goed waar experimentele wetenschap goed is, namelijk waar men in realiteit te maken heeft met duidelijk afgeronde concepten. Een voorbeeld hiervan is urgentiegeneeskunde. Minder goed is de reguliere geneeskunde op het domein van bvb chronische psychosomatiek. Hier is de realiteit niet meteen vatbaar in duidelijk afgeronde concepten. Integendeel, veel heeft hierbij te maken met onbewuste, ternauwernood of volstrekt niet te verwoorden emoties en gedachtenpatronen. Een groot probleem nu waarmee de reguliere geneeskunde te kampen heeft, komt voort uit de geneigdheid om de experimentele wetenschap als exclusief én exclusiviserend instrument te beschouwen - door wat niet experimenteel bestudeerbaar is, onbelangrijk te achten. Dit stelt psychosomatische problemen eigenlijk de facto buiten het reguliere domein. In minder gelukkige gevallen leidt dit tot ontkenning of denigratie van de gehele psychosomatiek. ‘Het is maar stress.’ ‘Het zit helemaal tussen de oren.’ ‘Het is niet fysisch, dus niet echt.’ ‘Daarmee houden ernstige artsen zich niet bezig.’ Enz. Gezien de omvang van psychosomatiek is dit een enorm probleem. Zelfs hebben we hierdoor nu een reguliere geneeskunde die principieel niet ontwikkeld is met de bedoeling om de meeste gezondheidsproblemen te behandelen waar de moderne mens mee wordt geconfronteerd. In haar opzet als aanvalswapen is reguliere geneeskunde nu vooral gericht tegen de mens zelf. Placebo-effect van medicatieAlternatieve geneeswijzen werken minstens grotendeels op basis van hun placebo-effect. Voor een groot deel doen reguliere geneesmiddelen dat ook. Klassiek wordt aangenomen dat het echte placebo-effect (los van de natuurlijke evolutie van ziekte) gemiddeld 40-60% bedraagt van de totale werking van een geneesmiddel. Moderne studies wijzen dikwijls op nog grotere percentages: tot 80% en meer! (M. Enserink Can the placebo be the cure? Science 284:238-240, 1999) Een domein waarin dit placebo-effect steeds weer tot uiting komt, wordt gevormd door de klinische (dubbel blind) studies die nodig zijn om een geneesmiddel te registreren. Hier komt telkens opnieuw het placebo-effect ruimschoots tot uiting. Men kan wel zeggen dat het hierdoor het meest wetenschappelijk bestudeerde en bewezen fenomeen is dat bestaat. Dus ook relatief gezien het meest genegeerde… Op zijn minst een groot deel van het echte placebo-effect is op rekening te schrijven van autosuggestie: geloof in beterschap, geloof in de remedie, de ‘betekenis’ van het geneesmiddel voor het onbewuste van de patiënt. Het placebo-effect is echter een weinig interessante vorm van autosuggestie. Het is op de eerste plaats onwaar want het stoelt op een geloof zonder substantie. Als iemand een puur placebo krijgt, dan werkt dat alleen als die persoon ten onrechte gelooft dat hij erdoor geholpen wordt. Neem dit onjuiste geloof weg en het effect vervalt. Bij een puur placebo is dit duidelijk, maar hetzelfde mechanisme is ook van toepassing bij een gedeeltelijk placebo. Een placebo werkt daarenboven alleen oppervlakkig, d.w.z. louter symptomatisch. Een symptoom wordt weggenomen zonder aandacht voor het eventuele achterliggende. Bij psychosomatische symptomen is echter heel veel achterliggend aanwezig. Gezien de basis van onwaarheid is het onmogelijk om met een placebomiddel dit achterliggende te bereiken. De deuren er naartoe blijven gewoon dicht. Placebo leidt tot afhankelijkheid. Zonder placebo-middel is er uiteraard geen placebo-effect hiervan. Als men het placebo-middel stopt, dan valt het effect ervan weg. Dit is heel belangrijk bij chronische medicatie voor psychosomatische problemen. Patiënten worden afhankelijk van hun medicatie terwijl hun probleem eigenlijk groter wordt en het streven naar een daadwerkelijke oplossing steeds moeilijker wordt. Een placebo-middel heeft een slechte naam omdat het gewoon stoelt op bedrog. Het streven naar waarheid heeft echter ook op het domein van gezondheid en genezing een grote waarde voor de maatschappij. Een op waarheid gebaseerde geneeskunde maakt individuen, en daardoor ook de maatschappij zelf, in alle opzichten ‘beter’. Het is immers volstrekt zinloos een scheidingslijn te trekken tussen psychosomatiek en fenomenen als depressie, chronische angst of agressie in brede zin. Deze agressie bvb toont zich individueel, maar ook collectief. Grote denkers hebben hier reeds dikwijls voor gewaarschuwd: oorlogen ontstaan op de eerste plaats binnenin individuen en wel de ‘gewone man op de straat’. Als deze gewone man in verband met zijn eigen psychosomatische symptomen steeds weer tot een agressieve houding wordt aangezet, heeft dat de meest vérstrekkende gevolgen. PsychosomatiekVolgens erkende bron komen 70% van de patiënten bij een huisarts op consultatie vanwege hoofdzakelijk psychosomatische klachten. Ook bvb in de wachtkamer van een gastro-enteroloog zijn de meeste patiënten aanwezig vanwege vooral psychosomatische problemen (o.a. heel veel ‘prikkelbare darm’). En zo is het eigenlijk bij heel wat specialisten het geval. Klassiek is dat het in de eigen specialiteit zelden zo duidelijk wordt gezien als bij de ‘buurman’. Veel medische auteurs nemen aan dat bij élk ziek-zijn een psychosomatische factor een rol speelt. In elk geval is psychosomatiek de meest voorkomende oorzaak van ziek-zijn in de huidige Westerse beschaving (zo al niet in eender welke beschaving). Daarenboven zijn psychosomatische patiënten voor zichzelf én voor de maatschappij relatief veel duurder dan andere zieken: consultaties bij arts, psycholoog en/of alternatieve genezers, herhaalde onderzoeken, reeksen van behandelingen, ziekteverzuim, uitval uit arbeidsmarkt... Psychosomatiek heeft alles te maken met het onbewuste. Een chronisch eczeem bvb kan je niet krijgen gewoon door het bewust te ‘wensen’. De heling ervan ook niet. Daartoe is je onbewuste nodig. Om dit onbewuste (‘diepere zelf’) tot heling aan te sporen, is het nodig dat je zorgt voor ondersteuning en een gepaste communicatie van je doel. Met andere woorden: autosuggestie. Het onbewuste heeft als optimale ondersteuning zowel richting als vrijheid nodig. ‘Richting’ slaat op de communicatie van je doel. Je wenst van je symptoom (of verslaving) verlost te raken, maar niet door in je eigen psyche te kerven. ‘Vrijheid’ slaat op de manier van ondersteuning, oftewel: het principe van niet-agressie (zie elders in deze tekst). Je duwt niet strikt in de richting van het doel. Je laat je onbewuste de keuze in manier waarop naar het doel toe wordt geëvolueerd: de weg waarlangs, de tijd waarop. Je creëert in jezelf openheid tot verandering en je vermindert het belang van bemoeilijkende factoren zoals angst, negatieve conditionering, het ‘geloof dat het toch niet lukt’, gehechtheid aan de eigen symptomen, auto-agressie… In de opbouw van Aurelis sessies en in het hele project is hiermee serieus rekening gehouden. Het evolueren naar een toestand-zonder-symptoom is bij Aurelis een kwestie van ‘organische groei’. Dit staat in schril contrast met de meest gebruikelijke reguliere invalshoek. Bij Aurelis houd je steeds rekening met jezelf als totale persoon. Je gebruikt de innerlijke kracht van je totale persoon daadwerkelijk en rechtstreeks (en dus niet in esoterische betekenis van veel New-Age toestanden). Psychosomatiek wordt in opleiding en onderzoek stiefmoederlijk behandeld. Een belangrijke factor hierin is zeker dat de pharmaceutische nijverheid in een echte oplossing van psychosomatische problemen weinig tot geen belangstelling heeft. Het is anderzijds tekenend dat de entiteit ‘verdoken depressie’ sterk in opkomst is. Het antwoord bestaat veelal uit het voorschrijven van antidepressiva. Psychosomatiek in deze setting ‘mag’ pas als er een markt is voor groot-industrie. Symptomatisch genezenEen psychosomatisch symptoom is bij definitie een uiting van een achterliggend lijden. Het is een waarschuwing dat iets mis loopt. Het symptoom wegnemen zonder rekening te houden met het achterliggende, staat dus gelijk aan het afplakken van een waarschuwingslichtje. Het is heel logisch dat als gevolg hiervan vroeg of laat een volgende waarschuwing komt opdagen, in de vorm waarschijnlijk van een duidelijker symptoom. Lage rugpijn wordt ernstige lage rugpijn. Neem de rugpijn weg en een onderliggende angst of depressie komt naar boven, soms direct, soms pas na enige tijd. Achter deze angst of depressie kan nog iets anders schuilgaan: een verlies van contact met het ‘diepere zelf’. Als het diepere zelf niet rechtstreeks en positief tot uiting (tot ‘leven’) kan komen, dan doet het dat in negatieve zin: als depressie bvb, of als een psychosomatisch symptoom. De gehechtheid aan eigen symptomen wordt in deze zin heel begrijpelijk. Maar: het is een gehechtheid die een dieper lijden in de hand werkt en bestendigt. Met Aurelis kan men, eventueel via het symptoom-als-symbool, toch de gehele mens bereiken. Veel méér zelfs dan met eender welke andere geneeswijze. Neem het domein van medicatie. Hierbij is praktisch alles symptomatisch. De enige geneesmiddelen die niet uitsluitend symptomatisch werken, zijn antibiotica en chemotherapeutica, 2 groepen waarrond overigens nogal wat controverse bestaat. Voor patiënten die medicatie krijgen voorgeschreven, is dit echter in het algemeen niet evident. Zij gaan er van uit dat medicatie wél geneest. Dat is dus fout. De term genees-middel is voor de meeste producten een onjuiste term. In het beste geval verdrukt medicatie symptomen tot de patiënt vanzelf geneest… maar bij chronische psychosomatiek is dit niet het geval. Het principe van niet-agressieIn het domein van de psychosomatiek is het onderscheid tussen ziekte (symptoom) en zieke persoon niet meteen evident. Het symptoom is in diepe zin een symbool voor de hele persoon die, bij gebrek aan beter, op deze manier naar integratie streeft. Het symptoom staat niet los van de persoon zoals een deuk in een auto los staat van die auto. Het symptoom is op symbolisch niveau de persoon. Het aanvallen van een symptoom komt al snel overeen met het aanvallen van de persoon zelf, op symbolisch en op lichamelijk niveau. Agressief aanvallen kan natuurlijk ook met behulp van autosuggestie. Bvb bij een rookverslaving kan men een agressieve aversie opbouwen tegenover het roken. Positief denken tout-court is ook een manier van aanvallen. ‘Ik word elke dag steeds meer iemand die niet rookt. Ik kan dat en zal dat.’ Dit is een poging om het onbewuste te dwingen in een bepaalde richting. Men kan hierin een ‘veldslag’ winnen, maar de ‘oorlog’ verliest men uiteindelijk steeds. Ook met autosuggestie moet men dus opletten. Bij Aurelis wordt agressie echter volledig vermeden. Aurelis is 100% ondersteunend, d.w.z. genezend met behulp van de ‘innerlijke kracht’ die reeds in de persoon zelf aanwezig is. Met andere woorden: de zieke wordt ondersteund in zijn latent vermogen tot zelf-genezing van het onbewuste uit. Aurelis leidt nooit iemand tot een agressief gevecht met zichzelf. Er wordt steeds gestreefd naar integratie, bvb van chronische angst of van één of ander symptoom. Het symptoom wordt niet ‘weggesneden’, maar omgevormd. Het resultaat is een veel diepgaandere genezing van de totale persoon. Immers, als het symptoom zomaar wordt ‘weggesneden’, wordt er verder niets mee gedaan. Het is een gemiste kans. Erger nog, men kan het zien als oorzaak van een psychisch litteken, resultaat van agressie tegen zichzelf. Een duidelijk voorbeeld is een rookverslaving. Die zit ingebakken in de hele persoon. Het aanvallen van de verslaving is tegelijk een aanvallen van de persoon zelf. Men kan dan wel stoppen met sigaretten-roken, maar de verslaving zelf blijft continu aanwezig. Die kan als dusdanig terug naar voor springen of zich uiten in iets anders. Besluit: Aurelis heeft een andere oriëntatie dan het paradigma ‘aanvallen van ziekte’, dat onze moderne geneeskunde zo algemeen karakteriseert. Dit aanvalsparadigma is niet volledig verkeerd, maar in veel gevallen (psychosomatiek in het algemeen) is het op zijn minst problematisch. Dan vormt Aurelis een heel rationele en efficiënte aanvulling, een rationeel alternatief dat irrationele alternatieven hopelijk overbodig maakt. Onderzoek omtrent en met behulp van AurelisWat perfect mogelijk is, is onderzoek naar invloeden van Aurelis op allerhande indicaties, inclusief zeer ernstige indicaties zoals kanker. Men kan immers bij AurelisOnLine heel goed nagaan wanneer mensen het gebruiken, hoe frequent, welke indicatiedomeinen etc. Ook is het gemakkelijk via de computer kleine vragenlijsten te laten beantwoorden of spontane commentaar na elke sessie bij te houden en nadien te analyseren. Met dergelijk onderzoek kan men de invloed van de psyche op gezondheid nagaan én tegelijk ook Aurelis op rationele basis steeds verder verfijnen. Dat is een uitdaging en een engagement dat absoluut de moeite waard is.
|
|
|
|
Printvriendelijke versie
Stuur naar vriend
